Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017




Τελικά, καταραμένοι ή ευλογημένοι;
Ένας κύκλος που καταφέρνει να μένει ζωντανός στο πέρασμα του χρόνου.
Ένας κύκλος γεμάτος στίχους, συναίσθημα, πόνο και μορφές που ποτέ δεν γερνάνε…


Σκοτεινοί άνθρωποι με λαμπρό όμως έργο, Baudelaire, Verlaine, Rimbaud, Artaud, Λαπαθιώτης, Καρυωτάκης, Πολυδούρη. Μορφές της λογοτεχνίας που αποθεώθηκαν μετά θάνατον αφού οι ίδιοι –τις περισσότερες φορές- έγραφαν το σενάριο της ζωής τους με την ίδια καλλιτεχνική μαεστρία που έγραφαν τα ποιήματά τους. Θεμελίωσαν με ένα διεισδυτικό και τολμηρό τρόπο την ποίηση, η οποία, πλέον δεν φοβόταν να ακροβατεί μεταξύ κολάσεως και παραδείσου.

Η ανθολογία αυτή αποτελεί ένα μικρό μέρος του πλούτου αυτών των ποιητών που σημάδεψαν και κατεύθυναν πολύ μεγάλο μέρος νεοτέρων, που δεν φοβήθηκαν τις λέξεις αλλά ούτε και τον θάνατο, αφού επέλεξαν να τον κάνουν σύμμαχό τους για να περάσουν στην αιωνιότητα…

Αυτό που κρατάς στα χέρια σου δεν είναι απλά ένα βιβλίο, είναι κάποιες απόκοσμες φωνές που μόλις φτάσουν στα αυτιά σου δεν μπορείς παρά να τις ερωτευτείς...

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ





Eγώ κάθε βράδυ θα με καταστρέφω κομμάτι-κομμάτι.
Θα με πετάω στα σκυλιά έξω από την πόρτα μου.
Θα κοιμάμαι σε διαφορετικά κρεβάτια, θα με αγγίζουν διαφορετικά χέρια.
Όμως από μέσα μου θα ξεριζώσω αυτόν τον έναν.
Αυτόν που βίαια με σκότωσε την ίδια ώρα που μου έλεγε “σε αγαπώ”.
Eγώ κάθε βράδυ θα κρεμάω το κεφάλι μου και σε διαφορετικό σκοινί,για να διαλύεται το μυαλό μου που θυμάται.Θα ξερνάω κάθε βράδυ τους βρώμικους έρωτες που δεν υπόσχονται τίποτα.Θα δίνω τα χείλη μου σε αόρατα στόματα.

Όμως αυτός θα πεθάνει, όπως πέθανα εγώ.
Αυτός θα εξατμιστεί όπως νερό έγινα εγώ.
Στο υπόσχομαι…
Όπως κάποτε σου υποσχέθηκα ότι θα σε αγαπώ για πάντα.
Στο υπόσχομαι…
Θα σε ξεριζώσω όπως τις ρίζες μου έκοψες εσύ.
Eίναι εύκολο ξέρεις …
Δεν νιώθω πια τίποτα.
Δεν νιώθω θάνατο, δεν νιώθω χαρά, δεν νιώθω έρωτα.
Κάθε βράδυ, θα ουρλιάζω σαν λύκος και θα κόβω την σάρκα μου.
Δεν νιώθω τίποτα…
Tα στήθη μου κομμένα, αιμορραγούν. Ακρωτηριασμένη.
Δεν νιώθω τίποτα...
Και όλα τώρα πια, αθόρυβα, σαν την ψυχή μου που κοιμήθηκε.


Κάθε βράδυ θα είμαι μια άλλη και κάθε πρωί θα μπαίνω στο χώμα που μου έστρωσες.
To κερί που άναβα κάθε βράδυ έσβησε, αυτό που με επισκεπτόταν κάθε νύχτα, έφυγε. Ο θόρυβος έπαψε. 
Τα κλειδιά πίσω από την πόρτα, έπεσαν κάτω και σιώπησαν.
Oι εφιάλτες με αγάπησαν. Δεν θέλω να κοιμάμαι.
Tα αυτιά μου τρέχουν αίμα από τα ανθρώπινα λόγια που άκουσαν.
Ούτε ζωή, ούτε θάνατος. Αιχμάλωτη κάπου στη μέση.
Το έγκλημα έχει ολοκληρωθεί, η αυτοκτονία επαναλαμβάνεται κάθε βράδυ...

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΡΩΤΕΣ ΕΝ ΤΑΦΩ







Ένα βράδυ πήρα ένα σφυρί κι άρχισα να κοπανάω τα πόδια μου.
Ήθελα να μείνω καθηλωμένη εκεί, μόνη.
Ήθελα να μην ξανά παλέψω με αυτούς.
Μέσα μου κολυμπούσαν κομμάτια.
Από τον καθένα και ένα.
Κάποια με λείες γωνίες και κάποια πολύ μυτερά.
Σε κάθε κίνηση τους έπεφτα κάτω και σφάδαζα
από τον πόνο.
Παρόλα αυτά πάντα ξεκινούσα να συλλέξω ένα καινούργιο.
Αυτό που έτρεμα ήταν μήπως έρθει η μέρα
που θα ερωτευτώ αληθινά και μόλις αυτός μπει μέσα μου τον κόψω.
Εάν τον σκότωνα θα πέθαινα.
Αλλά σε αυτήν την θέση, την ενωμένη.





      Νίκη Ταγκάλου


Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ "30 ΗΜΕΡΕΣ" ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 12/12/2015






Εάν μπορούσα να δώσω έναν δεύτερο τίτλο θα το έλεγα “To βιβλίο της μοναξιάς “....

12 Δεκεμβρίου 2015, μια παρουσίαση στην όμορφη Θεσσαλονίκη!

Ευχαριστώ...

Τις Εκδόσεις Πηγή, 3ο βιβλίο μαζί,3η συνεχή χρονιά! 

Τους υπέροχους, ταλαντούχους και πολύ αγαπημένους μου συγγραφείς Ευα Παυλιδου και Χρήστος Τούβε! Είχα την χαρά να προλογίσουν τις "30 ημέρες" και να τους έχω δίπλα μου εκείνο το βράδυ!

Την ηθοποιό και φίλη Κική Ψαράκη (Ps Kiki ) που συνεργαζόμαστε για πολλοστή φορά!

Την αγαπημένη Natasa Michailidou απο την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας για όλη την βοήθεια και οργάνωση που μου προσφέρει σε κάθε επίσκεψη μου στη Θεσσαλονίκη!


Τους χορηγούς επικοινωνίας Παν. και Ευθ.Σολωμονίδη, Κ.Μιναρέτζη και το Κανάλι 9!

Τον αδελφό φυσικά ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΡΙΝΤΕΖΗΣ για όλη την τεχνική υποστήριξη σε όλες μου τις παρουσιάσεις!

Το cafe Ζώγια - Βιβλίο Τσάι Και Συμπάθεια για την φιλοξενία και όλους τους παρευρισκομένους, φίλους αγαπημένους αλλά και ομότεχνους!

"Κοιμήσου Νεφέλη να σωθείς..."

Σας ευχαριστώ !









ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ "30 ΗΜΕΡΕΣ" ΑΘΗΝΑ 7/11/2015




“Χρόνια τώρα θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφω γράμματα που σκίζω γιατί δεν είχα κανέναν να τα παραλάβει…”

7 Νοεμβρίου 2015, μια πολύ ωραία βραδιά στο Αίτιον, μια υπέροχη παρουσίαση που οφείλεται σε πολλούς ανθρώπους!

Ευχαριστώ…
Τις Εκδόσεις Πηγή, 3ο βιβλίο μαζί,3η συνεχή χρονιά! 
Την δημοσιογράφο –και υπέροχο άνθρωπο- Δέσποινα Σωτηροπούλου, που έδωσε μια διαφορετική πνοή στην όλη παρουσίαση. 
Την ηθοποιό Kατερίνα Γκατζόγια που η θεατρική της ερμηνεία ήταν τόσο σπαρακτική που μας καθήλωσε όλους! 
Τον πιανίστα Πάνο Μαλανδρή που έγραψε μουσική ειδικά για τις “30 ημέρες” και μας μάγεψε με τον τρόπο που έδεσε την μουσική του μαζί με την ερμηνεία της ηθοποιού! Τον φωτογράφο Νίκο Τζωρτζάτο για την φωτογραφία του βιβλίου και για όλη την συνεργασία των τελευταίων ετών! 

Τον λογοτέχνη και φωτογράφο Γιάννη Κωβαίο για την φωτογραφική κάλυψη καθώς και τον αγαπημένο φίλο Κωνσταντίνο Τσιγκαρά
Τον αδελφό Μιχάλη Πρίντεζη για την τεχνική υποστήριξη! 
Τον Sandi Nikolareas από την Ακαδημία Τέχνης και Πολιτισμού για όλη την υποστήριξη. 
Τον πολυχώρο ΑΙΤΙΟΝ για την πάντα ζεστή τους φιλοξενία, πολλούς ομότεχνους μου που με τίμησαν εκείνη την βραδιά καθώς και όλους τους παρευρισκομένους για την αγάπη τους και την υποστήριξή τους!

“Koιμήσου Νεφέλη να σωθείς..”
H Νεφέλη εκείνο το βράδυ μάγεψε αλλά και μαγεύτηκε από όλους εσάς…

Σας ευχαριστώ !
















Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

"30 ΗΜΕΡΕΣ"







Κάθε φορά που τον σκέφτομαι, γράφω ένα γράμμα. 
Έχω μαζέψει πολλά και τα φυλάω σε ένα συρτάρι.

Όταν κάποια μέρα τον αντικρίσω θα του τα δώσω στα χέρια του, 

θα τον αφήσω να με διαβάσει και να με νιώσει.

Ίσως έτσι με μάθει καλύτερα, στο χαρτί επάνω με κοιμίζω γυμνή, 

όταν ξυπνώ, με ντύνω. 
Όταν ξυπνώ, τον αποχωρίζομαι...





Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

"ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ"




Το Μουσείο Γ. Γουναρόπουλου παρουσίασε από 4 Μαρτίου μέχρι 4 Απριλίου 2015 την έκθεση «Ένα ποίημα, μια εικόνα». Στην έκθεση παρουσιάστηκαν είκοσι πρωτότυπα χαρακτικά έργα που έχουν δημιουργήσει είκοσι σύγχρονες ελληνίδες χαράκτριες, και τα οποία είναι εμπνευσμένα αντίστοιχα από ποιήματα που έγραψαν είκοσι σύγχρονες ελληνίδες ποιήτριες.

Τα έργα χαρακτικής που θα εκτεθούν αποτελούν εικαστικές αναγνώσεις των ποιημάτων και σε συνδυασμό με αυτά συνθέτουν ένα καλλιτεχνικό λεύκωμα με τίτλο Ένα ποίημα, μια εικόνα. Σύγχρονες ελληνίδες ποιήτριες και χαράκτριες, που εκδόθηκε από τη Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας, ΤΕΕΤ, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. 

Η πρωτοβουλία για τη συνεργασία ανάμεσα στις χαράκτριες και τις ποιήτριες ανήκει στο Εργαστήριο Χαρακτικής και Έντυπης Τέχνης της Σχολής Καλών Τεχνών Φλώρινας, και πραγματοποιήθηκε με τη στήριξη του περιοδικού Μανδραγόρας. Το λεύκωμα κυκλοφορεί σε 100 αριθμημένα αντίτυπα. Τα χαρακτικά έργα έχουν τυπωθεί χειρονακτικά και τα ποιήματα με τις μεθόδους της παραδοσιακής τυπογραφίας. 

O Κώστας Κρεμμύδας, ποιητής και ιδρυτής του περιοδικού για την τέχνη και τη ζωή Μανδραγόρας, γράφει στην εισαγωγή του λευκώματος:
«Σε μια εποχή όπου επιχειρείται συνειδητά η διαίρεση, καθώς ο κατακερματισμός συνειδήσεων διευκολύνει όσους επιβουλεύονται τους λαούς, η σημερινή παρουσία 20 χαρακτριών και 20 ποιητριών δίνει ένα πολλαπλό μήνυμα, ακόμα και πέραν της τέχνης τους.»


Συμμετείχαν:
Οι ποιήτριες Κατερίνα Αγγελάκη Ρούκ, Βάγια Κάλφα, Ελένη Καμουλάκου, 
Ολυμπία Kαράγιωργα, Ευτέρπη Kωσταρέλη, Λίλιαν Μπουράνη, Χαρά Ναούμ, Άννα Νιαράκη, Παυλίνα Παμπούδη, Ελένη Παπάζογλου, Γρηγορία Πούλιου, Αγγελική Σιγούρου, 
Nόνη Σταματέλου, Νίκη Ταγκάλου, Μαρία Tρανού, Γιολάντα Τσιαμπόκαλου, Ελένη Φωτάκη, Νίκη Χαλκιαδάκη, Xαρά Χρηστάρα, Μάγδα Xριστοπούλου.

Οι χαράκτριες Ιφιγένεια Αβραμοπούλου, Έρη Αγρίου, Καληάνθη Βογδοπούλου, 
Γεωργία Δαμιανού, Άννα Μαρία Θεοδώρογλου, Ευαγγελία Καραστέργιου, Σοφία Κεβρεκίδου, Κατερίνα Λαμπροπούλου, Αναστασία Μικρού, Ειρήνη Μνατσακανιάν, Ηρώ Μπάρου, 
Όλγα Μπογδάνου, Χρυσούλα Ξυνέλη, Αγγελική Παπαμιχαήλ, Έλενα Προβατά,
Έλενα Δήμητρα Ρουμάνη , Δήμητρα Σιατερλή, Ράνια Σχορετσανίτη, Φαίη Τζέλη, 
Αλεξάνδρα Τσιτσιντά.

( Ευχαριστώ τον φίλο, συγγραφέα/φωτογράφο Γιάννη Κωβαίο για τις φωτό και φυσικά την "δική μου" υπέροχη χαράκτρια Σόφη Κεβρεκίδου ).

Μεγάλη χαρά και τιμή... 






















"VOTRE BEAUTE"
MAΡΤΙΟΣ 2015





Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ "ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ" ΑΘΗΝΑ 3/10/14





" Ένα ήταν το κορμί που γονάτιζε
  μπροστά σου και σε παρακαλούσε 
  να το δεις μέχρι το κόκαλο.
  Εσύ δεν το έβλεπες και αυτό
  μεταμορφωνόταν σε λύπη "

Ευχαριστώ τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή που με εμπιστεύονται για 2η συνεχόμενη χρονιά, τον Νικόλαο Κουμαρτζή, τον Βαλάντη Ναγκολούδη και τον συνεργάτη τους Γιώργο Ιωαννίδη. 
Τον πολυχώρο τέχνης ΔΙΕΛΕΥΣΙΣ για την φιλοξενία.
Τον συγγραφέα Νίκο Καραγεώργο για την πολύτιμη συμβολή του.

Τον φωτογράφο Νίκο Τζωρτζάτο για την φωτογραφία που μπήκε στο βιβλίο.
Τον φωτογράφο Διονύση Ανδρόνικο.
Τους ηθοποιούς Κική Ψαράκη και Ιάκωβο Βέρδη γιατί κατάφεραν εκτός από τις ψυχές μας να περάσουν τους στίχους μου και μπροστά από τα μάτια μας.
Φίλους αγαπημένους και συνεργάτες Μιχάλη Πρίντεζη και Κωνσταντίνο Τσιγκαρά και φυσικά όλους εσάς για την συνεχή αγάπη σας από το ξεκίνημα μου έως τώρα …




                                               ΒΙΝΤΕΟ : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΥΡΝΟΥΣ



                                                       ΦΩΤΟ : NIKOΣ ΤΖΩΡΤΖΑΤΟΣ







Από το θεατρικό της παρουσίασης της ποιητικής συλλογής "ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ" 
ΦΩΤΟ : NIKOΣ ΤΖΩΡΤΖΑΤΟΣ




ΦΩΤΟ : ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ






Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Η ΕΡΩΜΕΝΗ






O ρόλος της αγαπημένης δεν την ήθελε ποτέ.
Την τραβούσε όμως εκείνος της παράνομης,
μελαγχολικής ερωμένης, που πάντα ζητούσε 
παραπάνω αλλά δεν έπαιρνε τίποτα.
Δανειζόταν λίγες ώρες από τις ζωές τους,
στόλιζαν τα αυτιά της με υπέροχα λόγια 
που έτρεφαν την ματαιοδοξία της
και μετά γυρνούσε πίσω
στο κενό σπίτι που την περίμενε.
Απείθαρχη…
Τραβούσε το λάθος και στο τέλος το λάτρευε.
Χάριζε τον εαυτό της στο απαγορευμένο
και έδινε ευτυχία στους άλλους
χωρίς να λογαριάζει την δική της
που ποτέ δεν άγγιζε.
Θύμωνε με τον εαυτό της κάθε φορά
που άπλωνε το χέρι της
αλλά δεν είχε που να το δώσει.
Οι δανεικές αγκαλιές της χάριζαν χαμόγελο
μόνο για όσο κρατούσαν,
μετά ήταν η ίδια, μοναχική
και απελπισμένη γυναίκα
που μιλούσε στον καθρέφτη της
και τον ρωτούσε τι είχε λάθος πάνω της.
Τελικά…
Ίσως είχε πολλά για τους άλλους
αλλά λίγα για τον εαυτό της.
Τελικά…
Θράσος δεν είχε και το χρειαζόταν
για να διεκδικήσει
ότι οι άλλοι δεν της έδιναν.

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

TO KOΡΜΙ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ





Ένα ήταν το κορμί που γονάτιζε
μπροστά σου και σε παρακαλούσε

να το δεις μέχρι το κόκαλο.
Εσύ δεν το έβλεπες και αυτό
μεταμορφωνόταν σε λύπη.


http://parathyrostaoneira.blogspot.gr/2014/10/iwrite-2014.html




Τρίτη, 15 Απριλίου 2014